Jak postępować z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo?

Autor:

Mgr Zofia Baran
Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo wyróżniają się określonym zespołem cech zachowania. Cechy te ujawniają się w sposobie wykonywania codziennych czynności, w zabawie, w pracach domowych, przy odrabianiu lekcji. Nadmierna ruchliwość wyraża się w stałym niepokoju ruchowym dziecka, w ciągłym kręceniu się, podskakiwaniu, w zmianach pozycji, w niemożności zachowania spokoju.

Ich nadruchliwość przejawia się również w wykonywaniu drobnych ruchów, jak manipulowanie przedmiotami, poprawianie garderoby, szarpanie włosów, ogryzanie paznokci. Wszystkie te czynności możemy zaobserwować wtedy, gdy dziecko nadpobudliwe zmuszone jest do spokojnego siedzenia. Wzmożone reakcje ruchowe dziecka nadpobudliwego są często następstwem jego nadmiernej pobudliwości emocjonalnej, przejawiającej się w postaci wybuchów złości, impulsywnego działania, łatwego obrażania się, czasem płaczliwości. U dzieci tych występuje wzmożona wybuchowość, skłonność do bijatyk, dokuczliwość, niechęć do podporządkowania się kolegom. Dzieci te są niewytrwałe w zabawie i w pracy, wykazują skłonność do zniecierpliwienia, nie znoszą oczekiwania. Bardzo szybko przechodzą od radości do smutku. Cechuje je zmienność nastrojów. W zabawach dzieci nadpobudliwych przeważa element ruchowy. Dzieci te wolą gonitwy, zawody, siłowania się, odgrywania scen z filmów pełnych ruchu, walk i strzałów niż zabawy wymagające spokoju lub ograniczające ruch dziecka. Dzieci nadpobudliwe są mało odporne na sytuacje trudne, łatwo zniechęcają się, tracą zapał. Nadpobudliwość przejawia się również w działalności umysłowej dziecka. Kieruje ono uwagę na każdy niemal bodziec płynący z otoczenia. Następstwem tego rodzaju zaburzeń uwagi są: zapominanie, roztargnienie, chaotyczność. U dzieci nadpobudliwych obserwuje się małą wytrwałość, szybką męczliwość.

(więcej…)

Zagrożenia płynące z Nowych Mediów wobec rozwoju emocjonalnego dzieci i młodzieży

Autorzy:

Dominika Harasymowicz

Alicja Krzyżak
Media tradycyjne (prasa, radio, telewizja), a także nowe media odgrywają we współczesnym świecie ogromną rolę we wszystkich dziedzinach życia. Bez wątpienia mają one wpływ na życie każdego z nas, na życie kulturalne, społeczne i polityczne.

Media zmieniły styl życia, system wartości i wzorce zachowań ludzi, grup społecznych i całych społeczeństw. Wywarły i nadal wywierają ogromny wpływ na pracę, wypoczynek, życie publiczne i polityczne, na system kształcenia i wychowania.

(więcej…)

Wykorzystanie teorii inteligencji wielorakich jako możliwość indywidualizacji w edukacji wczesnoszkolnej

Wprowadzenie

Minister Edukacji Narodowej Katarzyna Hall podczas inauguracji roku szkolnego 2010/2011 ogłosiła go Rokiem Odkrywania Talentów. „W każdym uczniu drzemią jakieś talenty. Dlatego ważne jest, by w porę je wyłowić.  Duża w tym rola zarówno nauczycieli, jak i rodziców” – podkreśliła. Minister Hall zauważa, że zdolności i możliwości poszczególnych uczniów są różne, dlatego różnym dzieciom potrzebne są różne drogi edukacyjne. Szkoła powinna pomóc wszystkim dzieciom w rozwoju ich indywidualnych talentów, zainteresowań i umiejętności. Powoduje to konieczność indywidualnego podejścia do potrzeb i zdolności każdego ucznia, wsparcia każdego dziecka, aby osiągało ono możliwie najlepsze efekty na miarę jego osobistych zdolności, możliwości i talentów.

(więcej…)

Rola samooceny nauczyciela w kształtowaniu twórczych relacji z uczniami i rodzicami

SAMOOCENA NAUCZYCIELA

Samoocena jest niezwykle istotnym procesem w życiu każdego człowieka. Najczęściej występuje w procesie poznawania samego siebie oraz jest obecna podczas kierowania własnym zachowaniem, co wiąże się z realizacją wszelkich celów, planów i dążeń życiowych jednostki. Samoocena jest podstawowym elementem obrazu samego siebie. Polega ona na dokonywaniu oceny własnej osoby oraz swoich możliwości w porównaniu z innymi ludźmi[1]. Zdaniem Niebrzydowskiego[2] (1979, s. 44) samooceną można nazwać zarówno świadome ustosunkowanie się, jak i wartościowanie własnych cech fizycznych i psychicznych. Podobnie samoocenę definiuje Kozielecki (1986, s. 77) uznając ją za typ sądu wartościującego, który przede wszystkim odnosi się do cech charakterystycznych dla poszczególnych jednostek. Reykowski (1970, s. 136) zaś twierdzi, że samooceną nazywa się wszelkie uogólnienia, które zwykle dotyczą zarówno własnych możliwości, wszelkiego rodzaju wytworów, jak i losów ludzkich. Samoocena w tym sensie jest zatem silnie powiązana z wszelkimi działaniami podmiotowymi jednostki. Poza tym, jest ona pewnego rodzaju czynnością skupioną, między innymi, na realizacyjnych i kontrolno-oceniających działaniach danego podmiotu. Wówczas taka osoba zaczyna gromadzić na bieżąco informacje dotyczące założonego celu (Oelszlaeger, 2007, s. 45).

(więcej…)

Program TRIPLE P (Positive Parenting Program)

Program TRIPLE P (Positive Parenting Program) dla rodzin dzieci z zaburzeniami zachowania jako przykład treningu rodzicielskiego z elementami terapii behawioralnej.

TERAPIA BEHAWIORALNA

Termin „terapia behawioralna” pojawił się w 1953 roku w referacie Lindsleya, Skinnera i Solomona dotyczącym warunkowania sprawczego u psychotyków. W następnych publikacjach autorzy ci nie rozwijali tego pojęcia, więc uważa się, że do psychologii wprowadził je w 1958 roku Arnold Lazarus. Następnie Eysenck i jego współpracownicy (Shapiro, Rachman, Gelder) opracowali podstawowe techniki behawioralne, takie jak terapia awersyjna, systematyczna desensytyzacja czy terapia implozyjna  (Poznaniak 1993, s. 410).

(więcej…)

Janusz Korczak – Prawdziwy rzecznik praw dziecka

Ślubuję uroczyście, że przy wykonywaniu powierzonych mi obowiązków Rzecznika Praw Dziecka dochowam wierności Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będę strzec praw dziecka, kierując się przepisami prawa, dobrem dziecka i dobrem rodziny. Ślubuję, że powierzone mi obowiązki będę wypełniać bezstronnie, z najwyższą sumiennością i starannością, że będę strzec godności powierzonego mi stanowiska oraz dochowam tajemnicy państwowej i służbowej.” (Dz. U. Nr 6, poz. 69 art.5)

(więcej…)

Percepcja dziecka zdolnego w wychowaniu przedszkolnym

ZŁOTY WIEK UCZENIA SIĘ

Wiek przedszkolny w życiu człowieka jest okresem najbardziej intensywnych przemian rozwojowych, przez wielu badaczy uważany za krytyczny w rozwoju jednostki i jej socjalizacji. Jest to okres osiągania kolejnego stadium dojrzałości fizjologicznej organizmu  i rozwoju intelektualnego, budowania podstawowych struktur osobowości, to złoty wiek uczenia się, zdobywania doświadczeń społecznych oraz rozwijania indywidualnych zdolności. Dlatego powinien on być intensywnie wykorzystany. W wielu pozycjach naukowych odnoszących się do rozwijania uzdolnień, czy też aktywności twórczej podnosi się znaczenie dzieciństwa w tych procesach. S. Popek[1] w rozważaniach związanych  z dynamiką zdolności i uzdolnień mocno akcentuje fakty bardzo wczesnego pojawiania się  u dzieci w wieku przedszkolnym uzdolnień muzycznych, matematycznych  i sprawnościowych. Autor stwierdza, iż rozwój osobowości i uzdolnień twórczych dziecka przedszkolnego wymaga stymulowania jego samodzielności w działaniu i poznawaniu, wbrew sądom o uczeniu się przez naśladownictwo. Podobne stanowisko reprezentuje B. Dyrda[2] (2000, s. 20). Uważa ona, że wiek przedszkolny szczególnie sprzyja rozwojowi uzdolnień specjalnych (plastycznych, muzycznych), z kolei wiek szkolny charakteryzuje się rozkwitem zdolności intelektualnych.

(więcej…)

Czego uczymy!

„Wszystkiego, co naprawdę muszę wiedzieć, o tym jak żyć, co robić i jak się w życiu odnaleźć, nauczyłem się w przedszkolu. Mądrość nie znajdowała się na szczycie akademickiej góry, ale tam, przy piaskownicy w przedszkolu”.

(więcej…)