Przedszkole na miarę Dziecka

Podsumowanie i wnioski

Przeprowadzone badania wskazują na istotną rolę samooceny nauczyciela w kształtowaniu jego twórczych relacji z uczniami i rodzicami uczniów. Badania potwierdziły, że samoocena ma wpływ na stosowaną przez nauczyciela strategię wychowania. Nauczyciele z wysoką samooceną preferują demokratyczny styl wychowania, który przejawia się podejmowaniem decyzji razem z uczniami, co motywuje ich do twórczego i kreatywnego działania. Nauczyciel stara się być partnerem uczniów i dostrzegać ich wewnętrzne potrzeby, co sprzyja kształtowaniu adekwatnej samooceny u uczniów, która zwiększa ich wiarę we własne możliwości i daje szansę na większą elastyczność w myśleniu i działaniu.

Samoocena jest również jednym z elementów składających się na autorytet nauczyciela. Wysoka samoocena nauczyciela sprzyja budowaniu jego autorytetu wśród uczniów, ponieważ taki nauczyciel jest refleksyjny, doskonali samego siebie, eliminuje nieefektywne metody nauczania i podejmuje działania zapobiegające niepowodzeniom wychowanków. Nauczyciel cieszący się autorytetem wśród uczniów motywuje ich do kreatywności, pobudza wiarę we własne umiejętności, pozwala na wypowiadania własnych niezależnych sądów. Jednocześnie tworzy atmosferę pozbawioną stresu i umożliwia uczniom twórcze podejście do nauki  i stawianych im zadań.

Relacje jakie nauczyciel nawiązuje z rodzicami swoich wychowanków także zależą od poziomu jego samooceny. Gdy ta samoocena jest wysoka nauczyciel traktuje rodziców z szacunkiem, życzliwością, ocenia ich sprawiedliwie, nie postrzega ich jako potencjalnego zagrożenia. badania wykazały, że im wyższa jest samoocena nauczyciela tym lepiej układają się jego relacje z rodzicami, ponieważ są mniej sformalizowane i bardziej kreatywne.  

Podsumowując powyższe rozważania należy zauważyć, że prawidłowa działalność nauczyciela powinna skupiać się na jego twórczym wkładzie w wszechstronny rozwój wychowanków w powiązaniu ze świadomością własnej osoby i autorefleksją. dzięki ciągłemu dokonywaniu oceny własnego postępowania nauczyciel ma większe szanse na to, by jego praca odznaczała się wysokim poziomem kreatywności i pomysłowości, a tym samym polepszała jego relacje z uczniami i rodzicami.

 

BIBLIOGRAFIA

Bohucki, J. (1965). Osobowość nauczyciela w świadomości młodzieży. Katowice: Wydawnictwo Śląsk.

Branden, N. (2007). Jak dobrze być sobą. O poczuciu własnej wartości. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Gaweł-Luty, E.  (1995). Wymiana informacji pomiędzy nauczycielem-wychowawcą klasy I-III Szkoły Podstawowej a rodzicami uczniów. Kompendium metodyczne. Słupsk: Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Słupsku.   

Gęsicki, J. (1992). Nauczyciele. Autotest autokratyzmu. „Nowa Szkoła”, (10) 277-278.

Janowski, A. (1974). Kierowanie wychowawcze w toku lekcji. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Kazior,  W. (1974). Nauczyciele o swoim zawodzie: z badań nad poglądami i postawami emerytowanych nauczycieli. Rzeszów: Wyższa Szkoła Pedagogiczna.

Kmiecik, K. (1983). Informacje oceniające, samoocena i poczucie kontroli a myślenie twórcze. Wrocław: Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.

Kubiak-Szymborska, E., Zając, D.  (2006). Podstawowe problemy teorii wychowania: kontekst współczesnych przemian. Bydgoszcz: Wydawnictwo Wers.

Korczyński, S. (2002). Obraz nauczyciela. Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego.

Kozielecki, J. (1986). Psychologiczna teoria samowiedzy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Kozłowski, J. (1966). Nauczyciel a zawód. Warszawa: Nasza Księgarnia.

Lawrence, D. (2008). Jak nauczyć uczniów szacunku do samych siebie. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne.

Leary, M. (1999). Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Łobocki, M. (1985). Współdziałanie nauczycieli i rodziców w procesie wychowania. Warszawa: Nasza Księgarnia.

Łobocki, M. (2007). W trosce o wychowanie w szkole. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

Niebrzydowskiego, L. (1976). O poznaniu i ocenie samego siebie. Warszawa: Nasza Księgarnia.

Niemierko, B. (1969). O powodzeniu nauczyciela w pracy dydaktyczno-wychowawczej. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych.

Oelszlaeger, B. (2007).jak uczyć uczenia się? Środki i metody kształcenia samokontroli  i samooceny w edukacji wczesnoszkolnej. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”. 

Okoń, W. (2004). Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”.

Przetacznik-Gierowska, M., Makiełło-Jarża, M. (1989). Podstawy psychologii ogólnej. Warszawa: WSiP.

Reykowski, J. (1970). Z zagadnień psychologii motywacji. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych.

Reykowski,  (1992). Procesy emocjonalne, motywacja, osobowość. W: T. Tomaszewski (red.), Psychologia ogólna. Tom 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Rowid, H. (1957). Podstawy i zasady wychowania. Warszawa: „Wspólna Sprawa” Wydawnictwa Oświatowe.

Rylke, H., Klimowicz, G. (1992). Szkoła dla ucznia. Jak uczyć życia z ludźmi. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.

Skrzypniak, R. Głos ucznia w edukacji. Politechnika Koszalińska, http. konferencja 21. edu.pl/publikacje.

Śnieżyński, M (2003). Autorytet nauczyciela a przemiany ustrojowe w Polsce. W: J. Kuźma, J. Morbitzer (red.), Nauki pedagogiczne w teorii i praktyce edukacyjnej. Tom 1.  Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej.

Tyszkowa, M. (1972). Zachowanie się dzieci szkolnych w sytuacjach trudnych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Zaborowski, Z. (1987). Kształtowanie samoświadomości nauczycieli w procesie wychowawczym. Warszawa: Zakład Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli.